Ένα χρόνο,αφότου η Φώφη Γεννηματά έφυγε πρόωρα και άδικα, διαπιστώνουμε όλοι με θλίψη, πως αυτό που μένει,είναι οι αγώνες που δώσαμε, η συντροφικότητα και το ίδιο το ταξίδι.
Πάνω από 20 χρόνια με λύπες και χαρές,σκαμπανεβάσματα και ελπίδες η Φώφη με το χαμόγελο της,τη ζωντάνια και τη μαχητικότητα της έδειχνε πάνω απ’ όλα γενναιότητα,σε μια μάχη που έδωσε με αξιοπρέπεια και μόνη της.
Ένα χρόνο μετά μας λείπει η αύρα της που όλο γελούσε και θα θυμόμαστε πάντα. Η πολιτική οφείλει να έχει ανθρώπινο πρόσωπο και η Φώφη έδειχνε αυτό το πρόσωπο στη Βουλή στο γραφείο,ως τη γειτονιά με το ήθος,την ευγένεια και πάνω απ’όλα το χαμόγελο της.
Είναι γι’αυτό,που όταν έφυγε έκλαψαν όλοι,αλλά έκλαψαν περισσότερο οι άνθρωποι στη γειτονιά.
Αυτή είναι και η μεγαλύτερη τιμή για έναν άνθρωπο της πολιτικής: Να φεύγει και να τον θυμούνται με συγκίνηση οι γειτονιές.
Είναι γι’αυτό,που όταν έφυγε έκλαψαν όλοι,αλλά έκλαψαν περισσότερο οι άνθρωποι στη γειτονιά.
Αυτή είναι και η μεγαλύτερη τιμή για έναν άνθρωπο της πολιτικής: Να φεύγει και να τον θυμούνται με συγκίνηση οι γειτονιές.